ผม
จาก ตำรานรลักษณ์ศาสตร์ (พระมหามณเฑียร)
๏ฟัด ภาษาไทยว่า ผม เปรียบว่าเส้นผมนี้เหมือนต้นไม้อันเกิดขึ้นบนจอมเขา๛
๏ถ้าผมสั้น ผมเส้นเล็กงาม ผู้นั้นจะมีวาสนาฯ๛
๏ถ้าผมเส้นใหญ่ดำงาม และผมยาว จะได้เป็นขุนนางฯ๛
๏ถ้าคนอ้วนพี ผมมาก จึงดีฯ๛
๏ถ้าคนเนื้อน้อยผอม ผมน้อย จึงดีฯ๛
๏ถ้าผมเส้นโต เส้นแข็งกระด้าง ผู้นั้นใจโทโสมาก ใจแข็ง อาภัพลูกเมียจะอยู่แต่ผู้เดียวฯ๛
๏ถ้าผมมาก ผมหนาหนัก กลิ่นผมเหม็น จะเข็ญใจไปข้างท่านฯ๛
๏ถ้าผมแต่กระหม่อมถึงท้ายกำด้นสูง และกระด้าง ผู้นั้นใจชั่วฯ๛
๏ถ้าไม่มีเคราผม ผู้นั้นใจชั่วมิดีฯ๛
๏ถ้าผมถึงคิ้ว ผู้นั้นมักเจ็บไข้มิดีฯ๛
๏ถ้าผมและเคราผมเส้นห่าง เส้นโต หากินยาก ทรัพย์มิคง ใจห่าง มักซื้อจ่ายฯ๛
๏ถ้าผมและเคราผมมิได้ชุ่มมัน แลดูแห้งผากอยู่ขึ้นนี้ จะทุกข์ขัดสนตราบเท่าสิ้นอายุฯ๛
๏ถ้าผู้ใดมีผมงามมีหนวดงาม ผู้นั้นจะมีวาสนาจะมีอายุยืน จะเป็นสุขมากฯ๛
๏ถ้าผู้ใดอายุได้ยี่สิบปีนั้น เรียกว่าเด็ก ถ้าแลมีหนวดและผมขาวและแห้งหามิได้ หาวาสนามิได้ อายุสั้น ฯ๛
๏ถ้าผมหงอกขาว ดูหน้าเหมือนหน้าเด็กหนุ่ม ผู้นั้นเทวดารักษาดีฯ๛
๏ถ้าผมแห้ง หน้าแห้ง จะเจ็บไข้ จะเป็นไข้ตายฯ๛
๏ถ้าผมชิดหู จะตายด้วยยอดอาหารฯ๛
๏ถ้าเคราผมทั้งสองข้างงอ ผู้นั้นญาติและเมียอยู่ด้วยกันมิตลอดฯ๛
๏ถ้าผมแดงดั่งสีอิฐ จะเจ็บไข้มิรู้วายฯ๛
๏ถ้าผมเส้นงาม จะมีสุขมากฯ๛
๏ถ้าผมขาวผมบาง อาภัพลูกเมียพี่น้อง อยู่แต่ผู้เดียวฯ๛
๏ถ้าผมยุ่งหยิก ใจคด ใจชั่ว ใจไม่ตรงฯ๛
๏ถ้ากลางเส้นผมเป็นสีแดงเหมือนอิฐ ผู้นั้นจะตายด้วยเขี้ยวงา และอาวุธมิดีฯ๛
๏ถ้าผมตรงแสกหน้านั้นหนาและยุ่งขึ้นยุ้งอยู่ ผู้นั้นกำพร้าบิดามารดาฯ๛